Gün batarken ufukta
Kızıllığını vurur gökyüzüne
Hafif bir rüzgar eser
Sallanır dalında yaprak
Dağlar kızılca sarı
Çiğdem kokar toprak
Yine de nemlidir duvarlar..
Gün döner geceye
Ayın beyazı vurur
Deniz üstüne
Sessizliği bozar
Kayıkçının kürekleri
Kanat çırpar karanlığa
Bir ateşböceği
Yine de nemlidir duvarlar..
Gün gelecek
Yıkılacak taş duvarlar
Sökülecek demir parmaklıklar
Sadece
Tahta perdeler kalacak
Çocuklar bahçede oynasınlar diye..
Nisan-1987
