Zaman,
Bir İkindi vakti.
Güneş yorgun argın
Sallanıyorken
Yamaçların tepelerinde.
Sincap çevikliği
Ve
Yılan sessizliğinde
Helen Güzeli,
Midilli Sahilnden denize girdi.
Önceleri
Saçlarını okşayan ılık rüzgar;
Bu güzeliğin karşısında afallar.
Dayanamaz
Sonrası Helen Güzeli'nin
Yanaklarını okşamaya başlar.
Sevinçten kabarır Ege Denizi.
Assos'un kıyılarına vurur.
Bu yakadaki
Sessiz sakin duygular,
Yedi şiddetindeki depremle ayaklanırlar.
Kıyıda
Demli bir akşamüstü çayı
Yudumluyorken,
Uzaktan görürüm
O Helen Güzeli'ni.
Çıkarım Behramkale'nin
En yüksek tepesine.
Aşkın dayanılmazlığı
Çırpınıp durur
Bir kadeh
Kırmızı şarabın akislerinde.
Gün batımına doğru,
Zaman
Durdurur beni.
Denizden çıkıp
Gözden kaybolunca
Helen Güzeli;
Acımasızca
Midilli'nin sahillerine gömer,
Ümitlerimi, hayallerimi, nefeslerimi...
