“koyu kara kapkara”
Şarkının içinden geçiyordu cümle. Bu cümlenin haysiyetiyle dolaşıyordum kalp evinde. Düş gezgini yorgun rüyalarımdan artık bir gecenin sabahında yorgun, ellerim buruk, yüzüm kırıktı. Uyku gözbebeklerimin içine pusu atarken, göz kapaklarımı her an yeni devrimlerle ayakta tutuyorum…
OYSA NE ÇOK İNSAN VAR ETRAFIMDA…
Bacaklarımın kesilen dermanı, denizin keskin tuzu…
Elime bulaşan bu sigara isi kokusu…
“koyu kara kapkara”
mehmedasım
yirmisekizağustosperşembeikibinsekiz
gitmelerin yolunda.
