Önce düşlerimi terkettim..
Sonra çocukluğumu...
Birer birer gönderiyordum,
Mavilerimi.....
Yeşillerimi.....
Pembelerimi...
Grilere boyuyordum tüm çiçeklerimi...
Yüzsüzce daha fazlasını istiyordun
Ben direndikce kanatıyordun en ağır yaralarımı!!
Göz yaşlarımı veriyordum ellerine hesapsız..
Gülüşlerimi , aşktan yana hayallerimi
Ucra yerlerdeydim artık
Güneşe küs..
Işığa yabancı..
İzbe, küf kokusu sarmıştı ruhumu
Çürüdükce yarınlarım
Çürüdükce isyanlarım
Bir kefeni bile çok görmüşsün bana
Şimdi anladım...
KİTAP İZLERİ
İnsan Olmak
Engin Geçtan
Türkiye'nin Ruhuna Tutulan Ayna: Engin Geçtan’ın Eskimeyen Klasiği Üzerine Her ülkenin edebiyatında, nesiller boyu elden ele dolaşan, altı çizilen cümleleriyle adeta kolektif bir yol arkadaşına
İncelemeyi Oku
