dokundu kalbine bir el
titredi
gitmek için erkendi,
bekleyemedi
esti kalbinde bir yel
üşüdü
hayatın yorgunluğu tıkadı damarlarını
semaya süzüldü
bir yürek düştü Ege’nin sularına
körfezin kollarında uykuya daldı
kordonun bağı çözüldü
saatler durdu, ışıklar söndü
“İzmir için ölürüm” diyen bir adamdı,
öldü.
İzmir ağlıyor şimdi sevgilisi için
İzmir’e acı yakışmıyor
on iki yaşında bir çocuk, “ senin yerine ben gitseydim” diyor
böylesine derinden seviliyor
gecede titreyen mumların gölgesi,
hüznün şah damarına vurup, kaldırımlara yansıyor
iyi yolculuklar sana İzmir’in sevgilisi
bu şehir ellerini kaldırdı, seni yıldızlara uğurluyor..
