İstanbul esmer buluttu
yuttu sevdayı
gittin
gözüme gözükmek en hoş lütuftu ki;
yalnızlığın en halsiz hali bu....
terkedilmişlik
buhranlar devirdim ben
ıssızlığı ısıtıp ben oldum
yoğun kıvamlı bir şerbetken sevdim dünyayı
yoğun kıvamlı ıstırap peşi sıra yanımda hep durdu
gittin ya en yakınımdaki ıstırap eşiğimden süzülüp
zihnimde sefa buldu
sefa bana değil yoksunluğuna denk durdu
feryatlandı bilinç
anlamlandıramadı tüm yaratıyı
belki falsolandı ıssızlığa
kokunun sindiği son yastığa isim koydu
kafamı kaldırıp mimledi şehrin üstündeki nemden perdeyi
hikayata dahil oldu
istanbul....esmer buluttu
yuttu sisten arta kalanı
