mavi gemilerim var
dönüşsüz uykulara
ve vazgeçilmez göğüme
buruksu dokunuşta
kan kokusu
çıplak fikrimin
seyrekleşen yeşermesi
unuttuğum zamanın
dilde kalan kefi
kurduğum kentte
büyüttüğüm ışık
eksilttiğim insan
gölgemin kabusunda
ömrün tınısız sevdası
az kalmış kirletilmesine
masum gün ışığının
bak tek tek çekiliyor sesler
yol tenha
sanrı hangi cadıya
akan düşüncemde ter
öylesine bir akşam hezeyanında
kendi içimi görme korkusu
Mehmet Bardakçı
Alaz, Yaz sayısı 10
