Dallar üşür, yapraklar öksüz kalır.
Renkler solar tüm nebatat sararır.
Gönle hüzün yağar zaman daralır.
Acıları depreştirir hazan günleri.
Bir bir gider tanıdıklar,bildikler.
Elde baston, el titrer ayak titrer.
Yâda düşer eski şen şakrak günler.
Hüzünleri katlar hazan günleri.
Gözler fersiz, geçen günleri arar.
Kımıldamak cümle uzuvu yorar.
Dertler kundak olur bedeni sarar.
Uzadıkça uzar hazan günleri.
Ankara,29.01.2008 İbrahim KİLİK
