Hissettiğin her şey yüzüne yansıyorsa, poker masasına oturma.
Bunu kart için söylemiyorum.
İnsan için söylüyorum.
Çünkü dünya merhametle dönen bir masa değil.
Kimse senin iyi niyetine bakıp kart açmaz.
Sen sevindiğinde bunu fırsat sayan çoktur.
Korktuğunu fark eden ise durmaz, üstüne gelir.
Yüzün konuşuyorsa, sen sustuğunu sanırsın.
Oysa her şey ortadadır.
Bir bakış, yarım bir gülümseme,
göz bebeklerinde büyüyen o anlamsız umut…
Hepsi karşı tarafın cebine fiş olur.
Hayatta en pahalı bedeller
“Ben buyum” demenin aceleye geldiği yerde ödenir.
Herkese kendini anlatırsan
bir süre sonra kimse seni gerçekten dinlemez.
Dürüstlük dediğin şey bazen sadece savunmasızlıktır.
İnsanlar senin kalbini merak etmez.
Nereden kırılacağını merak eder.
Ve bunu çözdüklerinde
oyun tuhaf bir hızlanır.
O yüzden yüzünü biraz kapat.
Herkesin bilmesine gerek yok.
Ne hissettiğini değil,
neye dayandığını bilsinler.
Poker oynama denilen şey
aslında hayatta kalma bilgisidir.
Peki hayat bir poker oyunuysa,
hayat bir kumar mıdır?
Başlangıcı evet.
Devamı hayır.
Kimin evinde doğduğun,
hangi sokakta büyüdüğün,
hangi zamana denk geldiğin…
Bunlar karttır. Dağıtılır.
Ama sonra iş değişir.
Ne zaman masada kalacağını,
ne zaman pas geçeceğini,
ne zaman blöf yapacağını
sen belirlersin.
Kumar her şeyi tek elde ortaya koymaktır.
Hayat çoğu zaman
her elden biraz eksilerek sürer.
Asıl kumar
herkese güvenmektir.
Herkese kendini açmaktır.
Her duyguyu masaya sürmektir.
Akıllı insan hayatı kumar sanmaz.
Ama oyunu da hafife almaz.
Çünkü bu bir poker masasıysa
en büyük hata kötü kart değil,
oyunu okumadan oynamaktır.
