Son ışıkta sönerken
Gece bir çentik daha atar takvimine,
Benimle dönen dünyanın
Gözlerim yorgun yaban kalabalıklardan,
Çevirmem başımı artık duyduğum seslere
Değmem sütlü’nün sefahatine
Söyleyip son sözümü kimse bilmez mecliste
Aralarım perdeyi kısmetse yeni gün ışığına
Yadırgamam bilindik sıcaklığını
Kasıklarıma değen ellerimin
Sarılıp yalnızlığıma dalar uyurum,
Karanlık örter üstümü..
