Hayat dediğin ne ki? Ey! İnsan oğlu,
Bir acı bade, bir tatlı şerbet gibi.
Zevke doymaz hiç bir hayatın sonu,
Bazen badbaht olursun, bazen gül gibi.
Yaşarsın, bin bir türlü ümitlerle,
Böyle olurdum, şöyle yapardım gibi.
Bir gün zalim felek atar bir sille,
İnlersin, çölde susuz kalmışlar gibi.
Kah seversin, kah yanarsın en sonunda,
Bir gülün açılıp, dökülmesi gibi.
Zenginlik fikriyle ümitler yolunda,
Yılları çürütürsün ahmaklar gibi.
Düşün ey! İnsan oğlu hele bir düşün,
O evliyaların düşündüğü gibi.
Zenginliğin, fakirliğin, süsün, püsün,
Bu dünyada kalacak topraklar gibi.
]
