Çocukluğumdan kalma bir oyun zannederdim, aklımın bir köşesine yerleşmiş “kör-ebe”
Kalabalığın ortasında, aydınlığın içinde bir oyun…
Kör’üm de e- be(n) “de”
Çocukluğumdan kalma bir oyun zannederdim, aklımın bir köşesine yerleşmiş “saklambaç”
Kalabalığın ortasında, bilinmezliğin bulunmazlığın içinde bir oyun…
Ebe’yim de e- be(n) sobe “de”
Çocukluğumu (ç)aldı zaman…
Sensiz geçen her günü eksilttimse de geleceğimden,
Dönmedi zamanla giden çocuk,
Kalan, aklımın bir köşesinde sessiz oyunlar oldu…
Hayatın içinde kör bir ebe,
Sağım solum sensizlikle, sobelendim saklambaçlarda.
Sen, ne olur hangi duvarın arkasındaysan çık artık o saklandığın yerden,
Çocukluğunla gel, sobe “de”
Sen, ne olur hangi yöndeysen değ(sin) artık elin elime,
Çocukluğunla gel, ebe “de”
Dilek Şengel
12 Aralık 2009-Cumartesi
(02.10)
