İçime sığmadığın gibi kelimelere de sığmıyormuşsun ya, saatlerdir klavyeye bakarken anladım.
Hangi kelimeye sarılsam, harf harf döküldü cümlelerimden.
Anlamını yitirdiğinden değil, anlam yetiremediğinden.
Hani bilmiyorsun ya sen nasıl sevildiğini.
Bilme !
Her baktığımda gözlerine denizlerin coştuğunu, teninde martılar gezdiğini, kokunla cennet bahçelerinden geçtiğimi.. Bana gel diye dua ederken, gelme diye ne tövbeler ettiğimi..
Ah bir bilsen.
Ama bilme!
Çünkü en çok kendime yakalanmaktan korkarım ben, seninle değil kendimle baş edememekten. Bir nehir gibi çağlayıp kıyasıya aşka sürüklenmekten.
Bilmiyorsun ya sen nasıl sevildiğini..
Bu aşk itirafından da koru kendini!
]
