İçindeyim hâlâ, Çıkamıyorum da... Kaybolup gitmekten korkuyorum, Bir daha bulamamaktan kendimi.
Çığlığım, rüzgârın uğultusuna karışıyor; sürükleniyorum, nereye gittiğimi bilmeden. Yollar ise tanıdık hep, sanırım, içinde olduğum bir çember.
Çemberin içinde kalabilmek için kendinden vermek gerek, kendini yok etmek gerek. Yok olmamak içinse, dışına çıkabilmek, cesur olmak, kendin dışındakileri kaybetmekten korkmamak gerek...
Evet, dışındayım artık; tam boğulacakken, tam savururken beni rüzgâr, tutundum kendime. Ve ben yine benim: oyunun kurallarını öğrenmiş, oyuncuları yakından tanımış, oynamaktan sıkılmış ben...
