Yürek sızısı ayrı haz, çay karası ayrı;
Ama en albenili gözlerinin karası.
Çay demli, kirpiklerin yürek yarası.
Senle her yudum nahif ince bir ağrı.
Çayımın buğusu gibi sıcak bakışların,
Isıtır içimi çayla beraber.
Gecenin nuru siyahı çayımı demler,
Çayım lezzetlenir, değince kor dudakların.
En sevdiğim iklim elin elimdeyken.
Ruhuma lâlezar gölgesi düşer.
Bahar gelir inan boran kış gider.
Canlı cansız cümle varlık imrenir
Çayımızı birlikte yudumluyorken.
Ankara,20.03.2008 İbrahim KİLİK
