ve tarih yine tekerrür etti... hemde hiç olmadık zamanda...
sadece sesini duyuyordum.sadece konuşuyorduk öylesine...
öylesine geçiyordu günler,sesti sadce duyduğum...
nerden bilebilirdimki...
her zamanki gibi kasvet dolu bir oda ve işler arasında kaybolmuşken ben,çalmasından artık nefret ettiğim telefon çalıyordu...O anda bütün dünyayı unutup,sadece açtığımda karşımdaki sesin onun sesi olmasını istedim.beni ahatlatan,huzur veren ses...evet ,o vardı karşımda,onun sesiydi yine...
konuşmaya başladık.nasılsın neler yapıyosun vesaire...ve esas konuya gelmişti sıra...
uzun zamandır sadce telefonda konuşmuştuk.hiç görmemiştik birbirimizi...merak ediyorduk...
"akşam görüşelim"... belkide bu iki sözcük bütün hadisenin tetikçisi olmuştu...çok şaşırmıştım, bir o kadar da sevindim tabii...en azından merakımı giderecektim...
AMA BEN KEŞKE HEP MERAK ETSEYDİM...
