martıları besliyorsun lál yüreğinle
sessizliğinde
çığlıklar biriktirmişsin gözlerinde
beraberinde geleceginle
çapaları indiriyorsun derinlerine
belli ki mavi sanıyorsun kendini
kimsesizliğinin enginlerinde
kum yığınları gibi düşünceler duruyor
kıyılarında
zıpkınlanmış düşlerinin kanını kokluyor
bağrında
aşk acısı bir köpekbalığı gibi dolanıyor
belli ki mavi sanıyorsun kendini
suyun ateşe kestiği bu vakitlerde
dalgaları bekliyorsun yosun tutmuş bir zamanla
avuçlarında
saklanıyorsun incisini yitirmiş kara kabuklarla
kuytularına
sökük ağlarını örüyorsun yarınlarınla
belli ki mavi sanıyorsun kendini
hüznün dipsiz karanlığında
ağzın kum dolmuş
gözlerin kum
yüreğin çöl olmuş
ömrün kurumuş
belli ki mavi sanıyorsun kendini
teri kuruyan teninin tuz kesmiş sahrasında
Murat Kayalı
