dipsiz kuyunun gölgesinde boğulurken
kırılıyor duvarlara vuran ışıklar
adımlar; karışıyor yarının yokluğuna...
beklenen rüzgâr, nefesi özlerken
sarılınca küçük esintiye
umutlar; saklanır yarının varlığına...
girdap savururken uzaklara/
/yakınlarda sezgilerden gökkuşağı belirir
ufku saran yitirilmemiş sözler
sığınır an’ın nefesine
bir katre suyun yansımana düşen
nasırlaşmış hayâlin
tınısı yayılır sonsuzluğa
ve
zamanın şarkısı
karışır yolculuğun dönülmez katmanlarına…
/
falezlerden yuvarlanır geçmişin izleri…
kozadan çıkar kelebek…
uçar…uçar…uçar…
hoşgeldin...ölüm......
hoşgeldin...hayat.....
Merâl Özcan
