Bazı anneler uyur.
Bazıları uyurgezer.
Ama bazı anneler vardır; uyanıkken bile geçmişin içinde dolaşır.
Ve çocukları, onların açtığı kapılardan geçmek zorunda kalır.
Annemin Uyurgezer Geceleri bir yüzleşme romanı değil yalnızca.
Bu kitap, kaçınılan her şeyin bir gece ansızın ayağa kalkıp
evin içinde dolaşmasının hikâyesi.
Bellek burada bir nimet değil.
Bir yük.
Unutamamak, affedememek,
geçmişi susturamamak.
Annenin ağzından dökülen her kelime,
kızın içinde yıllardır kapalı duran bir odayı açıyor.
O odada aşk var ama yarım.
Aile var ama çatlak.
Kimlik var ama tamamlanmamış.
Bu roman bize şunu söylüyor:
Bazı hayatlar yaşanmaz, devredilir.
Anne yarım kalır,
kız onu tamamlamaya çalışırken kendini eksiltir.
Aşk da masum değil bu hikâyede.
Çünkü geçmişle yüzleşmeyen hiçbir insan
birini gerçekten sevemez.
Sadece tutunur.
Toplumsal olan, kişisel olanın arkasına gizlenmiş.
Kadınlık, sessizlikle öğretilmiş.
Susmak erdem sanılmış,
acı miras bırakılmış.
Bu kitapta arınma bir rahatlama değildir.
Arınma,
artık kendine yalan söyleyememektir.
Annemin Uyurgezer Geceleri,
bir annenin geceleri yürüdüğü,
bir kızın ise ömrü boyunca
aynı yerde durduğu bir roman.
Ve bazı yüzleşmeler vardır;
insanı iyileştirmez,
sadece uyandırır.
