İsa’nın çarmıha gerildiği gündü,
Hava sisli,
İnsanlığın ruhu günahkar ve karanlık.
İnsanların bileklerinden kanlar sızıyordu.
Aşkı arıyorum,
Tüm bunların içinde, gizli bir bahçede.
Bahçe sancılı,
Her yan kanlı,
Yapraklar ölü.
Merdivenleri iniyorum,
Hiç bitmiyor.
Gölgem çoktan ayrılmış benden.
İsa’nın çarmıha gerildiği gündü.
Sözler ateşten,
Yakıyor canları…
Anla!
Sönmez gözyaşlarımla bu.
Çocukta olsam,
Yaşlıda olsam,
Anla!
Niye?
Bu bıçağın keskinliği bedenimde.
Bilmiyorum!
Benimkisi bir çöl öyküsü.
Bilmiyorum!
Anla!
