Şiir > Toplumcu
Aşk Kılık Değiştirir
Aşk binbir renkle, yüzle çıkar karşına / Belki bir yenge belki teyze belki
İçinden İnsan Geçen Şiir
Başından girip, / Sonundan çıkarlar. / Benim şiirlerime giren insanlar...
Ey İnsanoğlu
Bakışlarımı topluyorum gözlerinizden beni beklemeyiniz / Bavuluma dolduruyorum sözcükleri sessiz sessiz
Kömür
Kaç ocak söndürdün sen tükettin nice ömür. / Kara elmas dedikçe kararttın kandilleri.
Önce Kalbimizi Öldürdüler
bakışlarından kaçtık güvercinlerin / kayalara çarptı çığlıkları uzak coğrafyaların /
Yaşamamış Olmak
Ey insan, sanki dünyanın sonuna dek mi kalacaksın? / Unutma! Adını hatırlayan son
Kurtlar Sürüsü
Bir adam eşyaları, çocukları ile kaldırımda bekliyor / Haciz sona ermiş, avukatlar polisler

















