Şiir > Kent
üzgün
Bedbaht Kent… Abdulkadir Oğuzhan
Yakılmış evler / Üstünden geçenlere küsmüş caddeler / Ağlamaklı bir
olumlu
Bir Dikili Ağacım Olsun İstiyorum
Bir ağacım olsun istiyorum, / Kollarımı doladığım güçlü gövdesine , mağrur boyu ,benden
nostaljik
İstanbul yansıması
Hangi rolünü oynamak istersin, /Seyircisiz, / Görmediğin gecede, / Bahçede
üzgün
Eski bir intihar
Duvarların kanadığı gecelerin ucunda, / Kılıcını çekmiş bir sessizliğe sarılıyor yokluğun,
üzgün
Kentin ölümüne ortak
Hiçbir gölge oturmadı yanıma, /Senaryosuz gidişte hayatım, / Bilmiyorum, /Rastladım mı kendime hiç
üzgün
Benim Adım İstanbul
Kırık çocuk yüzünden damlayan ölüm korkusu / Göz bebeklerimden çizilen bir İstanbul telaşıdır
nostaljik
Ateşlerinde Seviştiğim Baharlar
Adressiz Bir Mektup; / Bugün ateşin ve güneşin çocuğuyum ben. Yüreğimde volkanlar yanar.
karışık/nostaljik
Melankolisi İstanbul'un
melankolisindeyim işin / derin uyukluyor gece / bir sen uyanıksın
KİTAP İZLERİ
Parasız Yatılı
Füruzan
Füruzan'ın "Parasız Yatılı"sı: Yarım Asırlık Bir Ağıt ve Direniş Bazı kitaplar vardır, yayımlandıkları anda klasik olurlar. Zamanın getirdiği edebi akımlardan, toplumsal çalkantılardan etkilenmeden, adeta kendi
İncelemeyi Oku