Kaç menzil ötede süngülenmişti gülümsemen
Bu kadar geç geldi...
Yanında biraz hüzünde getirmiş belli
Biliyordum, o fırtınadaki hengamede
Beni göremeyecektin
Çünkü ben, içimdeki çocuğun katiliydim
İlk damlasında yağmurun dokunuverdi ellerin...
Nasılda sıcaktı
Güneşe hasret topraklarımda bahar yağmurun
O an bir çocuk doğurdu ruhum
Anladım şimdi, sen uzaktayken kaybolduğumu.
"Ahiretlik - 7 "
