zaman
zamanla
insana çevirir şehirleri...
şehrin ortasında gökdelen
ortamda sen!
karınca yuvaları basmış çeperimi...
dönüyoruz şehir ve ben
açılan eteklerimizden dökülüyor
saksı gülleri...
kırağı yağıyor şehrin üstüne
hayat dilenen çocukların
elleri üşüyor şimdi...
