Dalmışım. Büzüldüğüm yerden doğruluyorum. Gözlerim yaşarmış yine; nedensiz. Ne zamandır oluyor. Sebebini bilmiyorum.
Elimle buğulanmış camı şöyle bir silip dışarıyı izlemeye koyuluyorum. Karşı evin oğlu dışarıda top oynamaya çıktı. Arkadaşları da doluştu sokağın ortasına. Maç yapacaklar. Bir keresinde beni de çağırdılar, ama gitmedim. Önceden hiç konuşmazlardı

Varlık Dergisi Ekim 2009 sayısında yayımlanmış bir hikayedir.

Alphonse Daudet'nin Pazartesi Hikayeleri adlı kitabından Berlin Kuşatması adlı öykünün çevirsi. Çeviri Aslı Özpolat tarafından yapılmıştır.

Bir damla su bile alır götürür beni, / Bu yaşayamamak ikliminden

Uzun, dönülmez bir yol bu önünde durduğumuz / Üstü başı kir pas içinde,

Yumuyorum gözlerimi, yıldızlar düşüyor gökyüzünden ellerime / Bir nefes gibi kalıyor ömrüm.

Eğilip yere, düşen çocukluğumu kaldırıyorum / İrkiliyor yitik hayallerin soğuğunda /

Uydurma bir kişilik giyeceğim üzerime / İster kırmızı olsun ister mavi