—Sen ki benim de varlığımdın
(koşup oynarken çağlayışlarda)
...ve hayatın sitemkârlığında
Yokluğunun acısı yaslanır…
Omzumda soğuk bir kış ikindisi gibi
Yalnızlığın çoğalır…
Belki sonbaharlar eskisi gibi
Yüreğimden temmuz düşlerimi çalmaz…
Ve yere düşen yağmur damlasında
Kalmaz o gözyaşlarımdaki anılar…
Sendin, yokluğunda bile “aşk” kokan
Oysa kıvrımlarında kaybolduğumu
Sandığım/ her defasında yanıldığım
(-ki sen miydin bunca yazılan kitaplara)
—ki sendin!
Yokluğunda bile sesini dinlediğim…
Emre onbey
