Düştü gecenin gölgesi,
İzbe sokağa.
Ürperdi yalnızlık.
Üşüdü kaldırımlar.
Gecenin körlüğünde,
Umutlar kaynadı.
Katran kazanlarında.
Nar düştü,
Dar ağacının ayaklarından şafağa.
Gece kör topal,
Elleri boşlukta;
İlerlerken sabaha.
Hiç uğramadı hâli yakaza buraya.
Bir umut daha söndü,
Yitik umutlar sokağında.
Ankara,27.12.2007 İbrahim KİLİK
