YALNIZSIN
Hani bazen nefes almak zorlaşır da
Kelimeler düğümleniverir ya şuracıkta.
İçinde ne adım atacak bir derman
Ne de bir huşu kalır.
Kaybolup gidersin uzun ve derin sessizliklerde
Bir anda alt üst olur tüm anıların
Ne olduğunu anlayamadan çöker üstüne karanlık
Çırpınman fayda etmez artık.
Sende bilirsin ki yavaş yavaş
Ellerinin, avuçlarının arasından
Kayıp gitmektedir hayatın
Anlam bulduğun ve anlam kattığın her şey
Boş bir duvara döner bir anda.
Soğuk ve bir o kadar yalnız.
İçindeki duyguyu atamazsın dışarıya
Ne bir öfke, ne de haykırış olarak
Parmağına her baktıkça
Gözlerini her gözünün önüne getirdikçe birdaha,
Bir daha yıkılırsın
Hiç kalkmamacasına
Ve anlarsın ki son dedikleri bu olsa gerek
Bir vapurun iskeleden ayrılışı gibi
Hüzün kaplar içindeki dalga dolu denizi
Bir zerre olsun yeter belki umudunu ayakta tutmaya
Ama, ama onuda bulamazsın.
Çünkü ;
Artık yalnızsın . . .
