Hiçbir zaman gülmedi bu yüzüm.
Vefasız kullardan usandım!
Yalana karışmadı hiç sözüm.
Kitapsız kullardan usandım!
Dost bildiklerim düşman oldu.
Meyve veren çiçeklerim soldu.
Bırakıp gittin de ne oldu?
Hayırsız kullardan usandım!
Çiçek dedik su verdik.
O bir adım attı, biz koşarak geldik.
Günlük değil, ölümüne sevdik.
İnsafsız kullardan usandım!
Artık kapanmaz bu yaram.
Kimse demedi ki, o yarayı ben saram.
Bu dünyada gülmek bize haram.
Allahsız, kitapsız, vefasız, hayırsız kullardan usandım.
