Kendi sığabileceği kadar büyük bir çukuru ancak kazabildi. İçine girip uzandı, gözlerini kapadı, kendini gökyüzünde uçarken ve yolculuklarında yanından hiç ayırmadığı sarı kırmızı kafalı civciv le beraber gördü.Keyifle ellerini uçar gibi çırpmayı denedi ama elleri toprağa değip yanına düştü. Üzerine toprak parçaları döküldü. Korkup çıktı kendi lahitinden oyun için uygun bir yer değildi mezarlık.
Kapan kapkara gözleri ile kendine bakan o kapan karmakarışık kırışık suratlı bir zebani ve çivili bir yatak mezar. Üzerine dökülen toprağın ağırlığını hissetmek, ağırlık ağır ağır artarken yeryüzünden vurgun yemek. Islak toprak ıslak beden ıslak kar, top, kağıt, buz ağızda erirken yavaş yavaş tanelenen ağızdaki tortu toprak.
Sebepsiz eve yöneldi gidip uyusa daha iyi olacaktı. Eve girdi, buzdolabından dondurma alıp yukarı çıkıp odasının kapısını açtı, yatağına uzandı dondurmayı açıp tadına baktı. Ağızdaki tortu yavaş yavaş eriyen buz. ]
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
