Budanmamış çalılarım sardı bedenimi
Ne yöne adım atsam kanlı çizikler
Kendi özümü kanatır mı şehvet
Unutmaya çalıştıklarımı akıtır mı parmak uçlarımdan delilik
Seslendiğim insanlar kadar aksisedalar var beynimde
Koca bir deliğin bir sonu, bir başı adımlarım
Kendini özleyen beyinler başıboş
Kimseler alıp götürememiş uzaklara benliğini
İki cebimde iki ayrı dürtü
Bileklerimi morartırcasına tutmuş ısrarla
Sıkmış yumruklarını yalnızlık
Avuçlarında bir tutam saç saklamış anı olsun diye
