Arkama bakmadan koşuyorum. Kendimden bir kaçıs. Yolun sonunda ne var, ne bekliyor beni bilmiyorum. Bilmek istemiyorum. O kadar göze aldım ki olabilecek her şeyi, ve o kadar düştüm ki. Kanayan dizlerim bana 'Dur!' diye bağırıyor adeta.
Bu aralar kafamda defalarca kendimi gömüyorum, gaz odasına giriyorum, gırtlağımı kesiyorum ayna karşısında. Yeryüzünde ne kadar adım attıysam o kadar kesiyorum ayaklarımı. Hissizlik hissine kapılıyorum. Uyurken aniden gözümü açıyorum ve kendimi uyurken izliyorum.
Rüyalarımı falakaya yatırdım az önce. Onları küvette asitle boğuyorum. Silinmeli tüm hafızam. Arındırılmalı tüm şarkılardan. Nefesimi kesen bazı notalar var, onları silebilir miyiz dünyadan? Mesela bazı yazarları katledebilir miyiz gece yataklarında? Hepimize enjekte ettikleri hüzün yüzünden biraz gülümseme borçlu değiller mi?
Birkaç ceset öpüp döneceğim yatağıma. Annemin sözünü yine dinlemedim. Bütün kuralları ayaklarımın altında hissediyorum. Şuan mutluyum, ölebilirim.
