Gül idin oldum diken, bülbüle altın kafes
Beste idin ses oldum, haykırdım nefes nefes
Kalmadı gönlümde ne arzu, ne de bir heves
Yöneldim sahrâlara Mecnûn kez Mecnûn oldum…
Avutmuyor ümitler ayrılık acısını
Dindirir mi başkası şu kalbin sancısını
Yitirdim bir şafakta gönlümün incisini
İtildim yokuşlara dağ delen Ferhat oldum…
İbrahim’ ce atıldım kora kor ateşlere
Ateşten kaçar iken tutuldum güneşlere
Ne zaman ki karıştım haddi aşan işlere
Aslı’ nın yollarında bir garip Kerem oldum
