Ciğerlerime dolan nefeste kokun.
Alışamadığım hava yokluğun.
Eşyalara sinmiş olan soluğun.
Yediveren güller gibi açar odada.
Narin ellerinle astığın,
Gümüş çerçeveli resim duvarda.
Eğriliğini düzeltmedim hâlâ,
Çünkü o eğrilik senden hatıra,
Seni anlatır her bakışta.
Sana ait ne varsa,
Hasretin bestesini çalar zamana.
Gittiğin gün durdu,
Kurmalı saat masada.
Kurmadım bir daha,
Dokunmadım hatırana.
Saçların eser içimdeki fırtınada.
Artık durağanlaştı haftalarda aylarda.
Tadım tuzum kalmadı yokluğunda.
Ankara,02.03.2008 İbrahim KİLİK
