Anlatmak istiyorum birşeyleri ama hep tıkanıp kalıyorum. Boğazımda bir düğüm ve gözlerim yanıyor ağlamaya başlıyorum . Bitmek tükenmek bilmeyen bu selin sebebini arıyorum kendimde ama bulamıyorum .Kahredemiyorum hayata ,öyle güzelki aslında yaşamak bunu hep vurgularken diyorum yapamam diyorum bu nankörlüğü yani hep sevmeliyim hayatı bana verilen bu güzelliğin kıymetini bilmeliyim .Her insan aslında bu lütfun farkında olsa daha kolay olacak belki yaşamak.
Gerekli olan şeyi bulmak bile o kadar zor değil aslında belki bir müzik ve bir küçük tebessüm bile herşeyi değiştirecek .Belkide yaşamımız boyunca alabileceğimiz bütün kararlar varoluşumuzdaki o gizemde saklı hiç kimse çözememişken diyorum herşeyin en güzelini yapmak yani dahada zamanımız varken neden sarılmıyoruz bakışalarımızla birbirimize neden kaçırıyoruz buselerimizi , neden anlatamıyoruz aşklarımızı utanacak o kadar çok şey varken bu kadar masumane birşeyden neden utanalımki..
ve ben diyorum ben utanmıyorum işte yine söylüyorum ve hep söyleyeceğim seni seviyorum ve ömrün boyunca 'da sevmeye devam edeceğim ... ]
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
