Karanliklardayim yine;
Yine ayni duvarlar, ayni gece, ayni ay...
Peki farkli olan ne?
Dinledigim sarkilar farkli ama ayni tad, ayni aci var onlarda da.
Yabanci olan benmiyim?
Benligimdeki ben yok olmak uzere dedigim gunlerim nerde?
Asla silemeyecegimi dusundugum kara siluetimi,
Derinlerde biraktigim icin mi farkliyim?
Esiri oldugum yalnizligimi sen mi caldin benden?
Senmisin peki simdi beni farkli kilan?
Icimde sakladigim yuregime adini yazdigim ayni kisi mi?
Sevdasini icime cektigimde basimi donduren,
Gozlerine baktigimda hasret cigliklari duydugum,
Icime akittigimda kalbini, beni kahreden,
Dokundugunda deniz kokan elleriyle, deli galgalar yaratan,
Ulasmak isteyip, erisemedigimde; duslerimde firtinalar koparan,
Hic sebepsiz gozyaslarimla akittigim sevgime, sahip cikan gercekten sen misin...?
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
