] ]
Yıllar su gibi akmış pır pır atar yüreğin
Yoksulluk öyle ezmiş komşuları tanıyor
Üstüne güneş doğmaz dondu ölene değin
Sekiz evlat büyütmüş kaderden utanıyor
Ağrılardan yatamaz inler sabaha kadar
Yine hava karardı kimler arar kim sorar
Beyhude bekler durur ,oğlu ve kızları var
Sekiz evlat büyütmüş kaderden utanıyor
Birgün sende diyecen ömür kısaymış meğer
Ata’dan vazgeçilmez değmezdi didişmeler
Bak utanmaz ağlaşır mirasın peşindeler
Sekiz evlat büyütmüş kaderden utanıyor
Yavrularını söyler geçmişi çok özlemiş.
İçine ne hasretler acıları gizlemiş
Bayramda çocukların yollarını gözlemiş.
Sekiz evlat büyütmüş kaderden utanıyor
Böyle gelmiş gidecek bu Dünya boş bir kafes!
Kıymetlerini bilin yaşlılarda son nefes!
Artık vakit geç oldu çıkmaz ki onlarda ses!
Sekiz evlat büyütmüş kaderden utanıyor
TÜLAY*ASLAN
