Ömrünü çayı gibi tavşan kanı demleyen,
Kızıl hatıraların adsız, ürkek kadını
Suyu yakan ay gibi yüreğine süzülen
Göğün hanına sundu bütün umutlarını.
Gözü gibi baktığı bahçesinde büyüyen
Al gülünden koparmak zordu bahçıvanı.
Yüreğini kanatan dikeni bile seven
Ayrılıkla tanıdı, sarı gül baharını.
Kutlu bir bekçi gibi kapısını bekleyen
Ateşe düşmek oldu, en büyük imtihanı.
Varoluş cevherini can özünde gizleyen
Rengi halinde buldu, maviyle sürdü şanı.
