Düştü göz kapaklarımıza eylül.
Gözlerimizde zaman simsiyah tül.
Hazanda baharı düşledik.
Hüznü talim ettirdiler.
Ne gül açtı bağımızda ne şakıdı bülbül.
Tırtıl kozasını delemedi,
Gecemiz yasakla tütsülendi.
Uykularımız kelepçelendi,
Yüreğimizde yaşadı hayallerimiz.
Sığındık içimizdeki dağlara,
Lâl oldu türkülerimiz.
İsyandı aslında sükûnetimiz.
“Şuyuu vukuundan beter.”değilse de.
Kaynağında budandı hayallerimiz.
Düştü ocağımıza eylül,
Ne gül kaldı ne bülbül.
Ankara,29.04.2008 İbrahim KİLİK
KİTAP İZLERİ
İnsan Olmak
Engin Geçtan
Türkiye'nin Ruhuna Tutulan Ayna: Engin Geçtan’ın Eskimeyen Klasiği Üzerine Her ülkenin edebiyatında, nesiller boyu elden ele dolaşan, altı çizilen cümleleriyle adeta kolektif bir yol arkadaşına
İncelemeyi Oku
