Özgür bıraktım,
O minik kuşları.
Boş artık sarı kafes,
Sessiz dünya,
Çınlatmıyor ötüşleri odaları.
Kimbilir şimdi hangi ağacın,
Hangi dalında aşk şarkıları söylüyorlardır?
Hangi buluta kur yapıp
Ulaşmaya çalışıyorlardır?...
Ya da hangi avcı bekliyor onları?
Minik yürekleri paramparça...
Peki ya diğerleri?
Alacaklar mı onları aralarına?
Saracaklar mı kanatlarıyla?
Onlar kafese alışkınken,
Bu dünya kocaman...
Ellerinden alındı mı?
Küçücük dünyaları,
Küçük ötüşleri...
Yalan dünya,
Yalan özgürlük,
Yalan hayatlar...
Her şey boyalı bir tablo,
Maskeler düşüyor!
Gerçek?
Yalanların ardında!
Son kuş,
Hala kış uykusunda...
Vurulması çok yakın,
Avcılar pusuda...
KİTAP İZLERİ
Nasipse Adayız
Ercan Kesal
Ercan Kesal’ın Trajikomik İktidar Oyunu: "Nasipse Adayız" Her siyasi kampanya bir absürtlükler tiyatrosudur, ancak Ercan Kesal, "Nasipse Adayız" ile bu dramanın Türkiye'ye özgü sahnesinin perdesini
İncelemeyi Oku
