yitik bir akşamüstü
çökmüştü karanlığına karamsarlığın tütsüsü
dağlar mı dumandı
duman mı çökmüştü dağ dağ yüreğine
bir anlam veremiyordu sesine
ritmi bozuk nefesine...
her kimse idi, belki de hiç kimse..
kim ne idi ki şu kısacık ömürde..
dokunurdu kimsesizliği
dağları duman gecelerde...
nedeni, niçini, nasılı yoktu..
gelmişti bir kere anlam veremediği sahneye
gidiyordu gidişatı her ne olursa bilinmeyene..
bu gidişler gidiş miydi düşünürdü..
nereye...
belirlediği adımları bile belirsizdi
gerçek olan neydi..
neyse der geçiştirirdi..
herkimse(hiçkimse) herhangi birinin de
kendisi gibi düşündüğünü bilir!
sevinirdi....
