Anlamak için gerçeği gözyaşlarımı verdim tutsak,
Gözlerimde kaldı ellerim böğrümde yangınların.
Hayatı küstürdü, neşeyi susturdu.
Bölük pörçük oldu yarım yamalak.
Kaybetti değerini, kimseler almadı.
Ömür de geçen bu sayfanın anılarını.
Baharlar geldi kaç kez dalında açtı çiçekler,
Ne kuşlar kondu ne de çiçekler meyveye döndü.
ümit denen dualar tükenmedi hala
Her gün anlatıyor güneş ve ay
Ölüm değil beni korkutan
korku beni rabbime yaklaştıran
