Bugün öksüzlerin üşüyen gecelerini andım
Sensizliğin düşüyle haşyet içinde uyandım
Yorganları attım, yatağımdan da kalktım
Gecenin kuşatan serinliğinde seni andım
O an kalakaldım, sanki öylece mıhlandım
Enaniyetimle başa baş kaldım sarsıldım
Yarım asırlık bir hayatın hicranına kandım
Nihayetimi hatırladım, ancak dona kaldım
Utancımdan hiç yalvaramadım robotlaştım
İnsanlığımdan utandım, yalnız bir candım
Ölüm! İyi ki varsın, olmasaydın kokacaktım
Benliğimi her vakit utanmadan avunacaktım
Ya Rab titreyen bu ten, sensizlikte bir heder
Kuşattı her bir yanımı bırakmayan bu keder
Aşk ile akan şelaleler, merhameti bilenler
Sevgiyle filizlenen ömürler neyi beklerler
Elbet bir mühleti vardı, toprak neyi arardı
Mezarlar kazıldı, nice anılar orada saklandı
Kime kaldı, kimler ibret aldı hilkate inandı
İmanı için her bir şeyden işte yoksun kaldı
Hey can, bir sevda için sürekli aranan zat
Bak görkü halin pek harap, aşk sensiz azat
Sarıl kalmayan takatinin son hengâmesine
Durma niyaz et, salâvat getir peygamberine
