Tebessüm uzaktır acılar yakın
Gül yüzün sararır ölüm gelince
Işıklar sönmüştür sanma ki sakın
Gözlerin kararır ölüm gelince
Hoyratça esipte geçti yellerin
Yağların eridi tutmaz ellerin
Boğazın kurudu demez dillerin
Nefesin daralır ölüm gelince
Karaosmanoğlu sözün edenin
Günahı kendine salda gidenin
Kefene dürülür naçiz bedenin
Toprağa karılır ölüm gelince
