Vursun şimdi Karacadağ, patlatsın kendini
Bir daha yaksın gönlümün kılcalındaki köylülerimi
Şimdi görsün hatırıma dokunan elleri iki gözüm
Şimdi son bir defa daha ağlasın derin yüzüm
Parçaladım bütün atlaslarımdaki haritaları
Kalmadı halklardan eser
Kalmadı belleğimde ki Ninova’lar, Babil’ler
Kalmasında artık
Kendine bir toprak parçası bulamayan milletler
Bakın yine isyan türküleri söylüyor içimdeki ordular,
Yok etmeye hazır bütün hüznümü
Bütün tekil şahıslar hastanelere inat çoğaltıyor kendini
Hastaydım, hastaydın, hastaydı ve hastaydılar
Sonrasında hastalığı verdik neşterlere,
Masa başında yastaydık.
]
