Neden aşklar hep sonbahar tadında yaşanır bilinmez. İlk yağmurun sevinciyle sokağa çıkılıp doyasıya ıslanmaktır ya işte öyle başlar aşklar…
El ele tutuşup sahile çıkmak, koşmak doyasıya ve birazda meraklı bakışlar almaktır aşk. Gözlerden uzak olmaya çalışmak, rahatlığı yalnız kalmakta bulmak göz göze, burun buruna kalmaktır. İlk kavgada önce özür dilemek için sevgilinin nefesini gözetmektir aşk, hemen ardından suçlunun kendisi olduğu kavgasına düşmek…
Peki yaşanmışlıklardan sonra gelen dinginlik ve tarif edilmeyen bıkkınlık kıvılcımları… Yok yok başladı yaprak dökümleri, hava bozuyor, yakındır kar gelmesi…
Bahaneler hazırdır dillerde oysa çoktan çıkmıştır gönüllerden… Boşluğa haykırıştır söylenenler, duyulmaz ve değer görmez sözcüklerde…
Hava iyice soğumaya başladı, kış geliyor galiba !
Haklıdır her iki tarafta zaten kimin umurundadır ki bu. Bitmiştir bir ömür boyu süreceğine yeminler edilen o büyük aşk.
Sonra yine aynı düşünce alır benliğimi; neden aşklar hep sonbahar tadındadır?
