Ne yapsam olmuyor. Seni özlüyorum. Sen hayatımdaki anlam! Nerdesin. Sen gittiğin gün sus-pus oldu yüreğim. Şarkılar sus-pus oldu.
Bir gündüz oldu. Karanlık bir gündüz. Güneş kapkara. Her günkü devrini tamamladı. Hasretinin üzerine çöktü, battı. Gece oldu. Ortalık lacivert. Hani ay pırıl pırıldıya. Meğer değilmiş. Ayaklarım yere basınca anladım. Bütün aydınlığı ona yakın oluşumdanmış. Yani seninleyken.
Zaman kendini kovaladı. Mevsimler geldi çattı. İklimlerin dengesi bozuldu. Yazları bile üşür oldum. Hoş, gidişinden sonra hep üşüdümya.
Artık hiçbir şeyde anlam kalmadı. Ne günler, ne geceler, yıldızlar nede başka bir şey. Her şey anlamını yitirdi. Hayatımın akışı bozuldu gitmenle birlikte.Anlıyor musun. Bütün anlamlarımın, anlamlılarımın suyu çıktı. Hasretin, özleminde tadı kaçtı. Çünkü sabrım taştı. Yeter artık…
Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak mı?
Hüzünbaz
