her kez uykunun esiri olmuşken
biz seninle hiç tükenmeyen sabahlara kalktık.
Düşünce girdabında boğulurken herkes
biz seninle kafamıza koskoca bir “boş ver” taktık.
Limanlar yalnızlıklara demir attıkça
biz seninle bakışarak ne gemiler yaktık
ölü duygular içinde büyüttüğümüz koca bir yürekti.
Hayattı bizim mücadelemiz.
Küçücük bir damlayken ummanlara aktık
içimizdeki aşk gelgitlerini görmezden gelsek te
yüreğimizin kıyılarına çarpan dalgalara sevgiyle baktık
ve sevda kıymeti bilmezler geçerken kıyılarımızdan
biz seninle oturup el ele ne gemiler yaktık.
Dranaz
