Ki gece namussuz akşamlarında,
Ağırladı.
Çukurova sıcağında,
Tecavüzüm pamuğaydı.
Beyazlığına,
Asla.
Çünki o,
Masumiyetin simgesiydi.
Ay usulen öpmeseydi,
Rakı bardağımı.
Ki bahaneydi,
Zaten.
Ellerim kasıklarında,
Çoktan kadınlığını,
Sahiplendi.
Becermek adına,
Utandım,
Ya da,
Utandırıldım kendimden.
İRFAN KARABULUT
ClassicsaiR
