mevsimler akıp geçti
dil döktü abdal, diz çöküp mabet önlerinde
giden savaşçılar dönmedi
-kan ve ask-
bast-ı zaman açtı kapılarını
kardeş oldu ölümlü ve ölümsüz
nergisler gömüldü toprağa
yüreğimde rahat durmuyor sızı
avuçlarımda birikirken derin çizgiler
ve uçurum
-gerçek ve ben-
hamleleri hep bana şah ve vezirin
fermanlarda hep ölüm, hep idam bana
kaç bahar dayanırki Nil’ olmadan bu ülke
yedi yıl! kıtlık hükmediyor kalplere
kan ile yıkandı aşk
yaşanan hep acı, hep çile
baba kucağında cansız çocuk bedeni
ruhlarını bıraktı cisim mabet önlerinde
ağlama baba!
göm toprağa
yusuf bal
